کاش یک به من می گفت کی به این آقای نامجو گفته نابغه است که بقیه هم هی آن را تکرار می کنند. آخه این که دارد همان چُس ناله های عهد بوق را می خواند، البته ممکن است مرده ها از این موسیقی خیلی لذت ببرند (تازه این که رو زانوم ننشسته می گه از کی تا حالا احمد بورقانی لیلی شده؟)
من جنبه ندارم. شادی ام را نمی توانم پنهان کنم.
هنوز دارم توی این رمان «بوسه در تاریکی» غلت و واغلت می زنم. حتی اگر در همین صفحه ی 180 هم ولش کنم، هیچ وقت فراموشش نمی کنم. تنها چیزی که می توانم بگویم این است که تا این جا که من رسیده ام دست مریزاد دارد؛ گیرم که تکنیک کار، یادآور رمان های «بکت» است. من اگر مسئول یکی از این جایزه های ادبی بودم (خوشبختانه نیستم)، همین امروز یک جایزه ی خارج از سرویس می فرستادم برای همین 180 صفحه A4 از این رمان که یک نفس خواندم و اگر به صورت کتاب چاپ شده بود چیزی حدود 280 صفحه می شد. (تنها نگرانی امروز من این است که نکند این رمان تا آخر به همین خوبی پیش نرود. به همین دلیل بقیه اش را یواش یواش می خوانم و اگر هم دیدم دچار اشکال شد، خودم را می زنم به آن راه. آخر هیچ دوست ندارم رمانی به این خوبی که هیچ شخصیتی هم ندارد مگر یک راوی ی بیمار و خالی بندِ درب و داغون ِ پُر انرژی ی اندوه بار ِ شوخ و شنگِ اعصاب خرد کن ِ عاشق نوشتن، دچار اشکال شود.)
